gister las in in het NL nieuws dat ‘Nederlanders meer vezels moeten eten……………

Het is duidelijk blijven hangen.
Mijn eerste reaktie was: en wat moeten de turken dan wel niet veranderen om gezond te blijven?

De officiele turkse keuken schijnt een van de beste in de wereld te zijn. Veel mensen weten dat niet omdat de Grieken met de eer strijken.(zie sample 2)

Tzatziki bijvoorbeeld is oorspronkelijk turks, net als dolma’s. En die laatste hebben ze hier zelfs in verschillende variaties, gemaakt in wijnbladeren, de voor mij tot ik hier ging wonen enige bekende, gemaakt in groene paprika (die hier dolma biber heten), gemaakt in courgette.

Maar goed, die dolma’s zijn smullen, ook de bereiding van spinazie bevalt me prima. Helaas eten we dat hier weinig.

Wat wij hier eten staat wel een beetje in schril kontrast met hoe het hele ritueel wordt beleefd.
Wat heel veel wordt gegeten is een soort stokbrood-achtig brood. Wit natuurlijk en het wordt gegeten bij het ontbijt, de lunch, het avondeten, tussendoor. Er komen een paar van die broden op tafel en alle aanzittenden trekken er een stuk af. Het wordt afhankelijk van de maaltijd gedipt in de jam, olie, eieren, of het vocht van de groente, bonen,etc.

Daarnaast is het veel witte rijst, pilav, wat de pot schaft: de rijst wordt met boter of olie gefruit waarna er water en iets bruinkorreligs, waarvan ik nog steeds niet weet hoo het heet, bij komt en het volledig gaar gekookt wordt. Daarbij eet je dan bv witte bonen in tomatensaus. Meestal gemaakt met tomatenpuree en af en toe zit er ook een fijngesnipperd uitje door. Deze bonen staan ook eindeloos (voor mij idee dan he) te sudderen. Daarna laat men de boel afkoelen en wordt het lauwwarm of koud gegeten.
Ook de macaroni wordt op dezelde manier klaargemaakt en gegeten.

Groente; af en toe eten we salade met vxe9xe9l olie maar rauw, dus vezels. Rode kool wordt hier uitsluitend als salade gegeten, ze vinden het heel erg gek wanneer ik dat in een pan gooi om te roerbakken.
Bloemkool en brocoli worden hier erg lang doorgekookt (liggen zwaar op de maag) en dan ook weer meestal koud gegeten. Wat ook vaak op het menu staat is courgette, aubergine en aardappelen met yoghurt; de groenten worden in repen gesneden en daarna wordt alles in olie goed doorgebakken. Als het goed klaargemaakt wordt is het lekker maar hier eten we het vaak terwijl de aardappels half gaar zijn en druipen van het vet en de groente, zwartgeblakerd, ook druipt van het vet. Goed klaargemaakt is het echter erg lekker.
Maar vezels??

Fruit; appels, sinaasappels, mandarijnen, watermeloen (in de zomer), amandalen (ze zijn er bijna weer) is volop verkrijgbaar en het ligt aan mezelf dat ik daar niet veel van krijg.

Toch is de hype van de rauwkost en de vezelrijke voeding hier nog lang niet binnengedrongen. OK, hier weten ze ook wel dat de kans op kanker aan het spijsverteringskanaal hierdoor veroorzaakt kan worden, en het is voor iedereen merkbaar dat het aantal mensen met obesitas ook hier toeneemt. Vooralsnog lijkt het echter niemand nog xe9cht zorgen te baren………

Behalve mij dan, een beetje. En dat is dan nog niet eens vanwege de gezondheidsrisikos maar omdat ik zilvervliesrijst en knapperige roerbakgroenten en billybrokjes en eenpansgerechten soms zo heel erg mis.

(sinds van de week hebben we een nieuwe kok/schoonmaakster in dienst. Tot nu toe kon ze nog niet zoveel van haar kooktalenten laten zien met een lege voorraadkast, maar ik ben optimistisch benieuwd, al zullen er wel geen billybrokjes op het menu komen)

er zijn zo van die dagen…………

zoals vandaag bv,

in een hopeloze stemming opgestaan, zwaar bezorgd over de komende periode en het gevoel als een dwaze Don Quichot toch stiekum te hopen dat wat ik doe toch mogelijk nog een beetje verschil gaat maken hier in het voor mij zo af en toe zo onwerkelijk onbegrijpelijke turkse bestaan.

en dan, zo door de dag;

lieve meeltjes van vrienden thuis, eindelijk weer bij kunnen kletsen via de chat, en als topper deze!!!!!!!!!!!

tja, dat maakt het leven dan weer GOED

Gistermiddag vanaf een uur of vier geen internetverbinding meer, en dat uitgerekend aan het begin van het weekeinde van het nederlandse lied.

Gelukkig na 24 uur radiostilte was er weer kontakt.
En nu luister ik dus naar Frederique Spigt terwijl ze een liedje van mijn all-time-favorites De Dijk zingt. En heb ik ook voor het eerst haar duet met Huub gehoord. Echt genieten.

Maar oh ramp, terwijl ik dus voor het adres net even op de site van De Dijk was zie ik dit

oef,oef,oef, tja, dat krijg je er dan van wanneer je altijd maar denkt dat het gras elders groener is.
Zit echter stiekum ondertussen al te rekenen of ik dan niet ongeveer weer mijn visum moet verlengen en ipv naar Kos net zo goed even op en neer naar NL kan gaan.
En, ja natuurlijk, het eerste concert is al uitverkocht, dus……….

Maar goed, op mijn verlanglijstje staat deze DVD van de naar mijn mening steengoeie, misschien wel beste nederlandstalige zangeres.

Ik ga nog even een uurtje genieten van mijn andere favorieten
ze zegt dat ze gelukkig is
even voor eeuwig
boodschappentas
later is al lang begonnen
laat mij maar alleen
in de wolken
verloren tijd
achter elke deur
………………………………natuurlijk……………………Klein Orkest

billys eend?

Regelmatig blijkt dat mensen mij associeren met een ‘hippie’. Over het algemeen is de lading dan positief. Van de week hoorde ik echter de verklaring xe8n de associatie met mij in de zin van ‘niet te vertrouwen’.

Aanleiding voor mij om nu maar eens op zoek te gaan naar een verklaring van dit woord.

In De dikke van Dale staat de volgende verklaring:

hipxb7pie (de ~ (m.), ~s)
1 persoon die zich door zijn non-conformistisch gedrag en vredelievende levenswijze afzet tegen conventionele maatschappelijke opvattingen

Volgens mij kan niemand daar negative belevingen bij hebben, op deze manier vindt ik het zeker een compliment.

Nog maar eens verder gezocht en beland bij Wikipedia.
Hier worden ondermeer de volgende kenmerken benoemd:

Filosofie
Een van de woordvoerders van het eerste uur vatte het zo samen:

Een hippie is het ‘etiket’ voor een vooraanstaand, onzichtbaar, ondergronds, evolutionair proces. Voor elke zichtbare hippie, op blote voeten, vol met bloemen en kralen zijn er duizenden onzichtbare leden van de levendige ondergrondse. Het leven van personen die zijn gericht op de innerlijke visie, die buiten het alledaagse, komieke Amerikaanse leven vallen.
(vrij naar Timothy Leary in The Politics of Ecstasy uit 1967)[/b]

Hun ‘maatschappijfilosofie’ was een mengsel van:

protest tegen de kapitalistische en materialistische maatschappij van hun ouders,
oosterse religie
tegen (rassen) discriminatie
ecologische idealen zoals ‘terug naar Moeder Natuur’ en zelfvoorzienend leven van het land
pacifisme dus in deze periode vooral tegen de Vietnamoorlog
en in het algemeen vonden ze het leuk om te ‘shockeren’ oftewel de maatschappij ‘wakker te schudden’. Dit deden ze vooral door hun afwijkend gedrag en uiterlijk.

Perceptie van de ‘burgermaatschappij’
Hippies stonden daarom bij de gevestigde maatschappij vooral bekend als losbandige, seksbeluste, blowende jongeren, met lange haren en baarden en gekleed in felgekleurde kleding. Vooral t-shirts, spijkerbroeken en oosters getinte jassen en gewaden als kaftans, kralenkettingen, bloemen en andere versierselen worden met hen geassocieerd. Ze verplaatsten zich veelal in zogenaamde hippiebusjes, ‘lelijke eendjes’ of liftend van de ene ‘happening’ of muziekfestival naar het andere. Maar dat beeld doet te kort aan deze ‘tegen’ cultuur, die ook veel nieuwe muziek, andere vormen van kunst en verfrissende nieuwe denkwijzen heeft voortgebracht.

En ja, ik kan me voorstellen dat voor bepaalde mensen hixe8r inderdaad wel een aantal aanstootgevende punten tussen staan.

Tja, maar ja, txf2ch blijf ik het vooralsnog wel als een positief etiket ervaren.
Lang leve de hippies!

een avondje bloggen heeft me geinspireerd dus hier gaan we weer…..

vanochtend klachtenloos opgestaan. Gelukkig, na 7 dagen geworsteld te hebben met een bijna vergeten (verdrongen) hernia.
Helaas was de vreugde maar van korte duur, na 1,5 uur ging ik xe8cht door mijn rug. Sinds dat moment schuifelt de gemiddelde 80-plusser soepeler door de dag. Tot overmaat van ramp ook nog met een kokend heet bekertje koffie de trap afgegleden; koffie tegen het plafond en op de toch al kletsnatte natuurstenen (dus spekgladde) vloer, wxe8xe8r een (piepklein deze keer) brandplek, nu op mijn andere been, en tranen in de ogen.

Maar goed, heb nu eindelijk wel mijn laptop van de bank naar de tafel verhuisd zodat ik niet meer de hele dag dubbelgeklapt hoef te werken. Ben nogal hardleers blijkt maar weer eens.

Vanavond ook eindelijk toegegeven aan de druk van mijn omgeving en een i.m. dosis prednisolon geaksepteerd. (in gewoon NL> een spuit hormonen; helpt vast ook tegen de vogelgriep). Tot nu toe weinig suksesvol dus met een beetje pech (voor mij) kunnen ze er morgen een nieuwe dosis injoetsen.

Naast deze direkte fysieke ellende is het (leiding)water vandaag ook verdwenen. Regen valt er de afgelopen 4 dagen bijna onophoudelijk, xf2f met heftige onweersbuien en storm (wat over het algemeen gegarandeerd betekent dat de stroom ook uit valt), xf2f een gestage regen door een stralende zon, maar regenen doet het. Toch is op een onverklaarbare wijze het water uit de leidingen hier verdwenen. Een lekkere verzachtende hete douche viel dus ook niet te regelen.

Wordt vervolgd…

Omdat de afgelopen week bleek dat sommige mensen mijn verhalen binnen dit medium verkeerd uitleggen waardoor ik forse problemen heb gehad heb ik besloten al deze logs te verwijderen.

Helaas, …………..

Hierdoor weet ik ook nog niet of er nog vervolgverhalen zullen komen.

Eerst er nog maar eens rustig over nadenken.

Groetjes, ook aan de mensen die ik niet ken

Maandag 25 april 2005

Vorige week woensdag na 5 dagen platte bedrust eindelijk weer in de benen. Heerlijk om weer naar buiten te kunnen. Moest me om 11 uur melden bij Dr. Servet. De gebruikelijke vragen en toen het lichamelijk onderzoek. Ik had echter een spijkerbroek aan dus dat werd een probleem. Ja werkelijk! De dokter de deur uit op zoek naar een vrouwelijke medewerker die even later met een klein laken aankomt. Nu kon ik mijn broek uittrekken en op de behandeltafel, onder het laken gaan liggen. Veel hielp dat niet want wanneer je je benen moet optillen kom je alsnog in je onderbroek te liggen, maar goed dat hoort er hier nu eenmaal bij. De dokter konstateert dat er vooruitgang is ten opzichte van vorige week, schrijft me nog weer een serie spierverslappers voor en ik krijg een aantal kopiexebn mee waarop oefeningen staan die ik dagelijks moet doen om mijn rugspieren te versterken.
Over 2 weken retour voor ws de laatste kontrole. De dokter lijkt tevreden.

En dat kan ik begrijpen wanneer ik later met mijn huidige kollega’s dit hele verhaal bespreek. Ze zijn geschokt. Opname was volgens hen onzin, de medikatie die ik gekregen heb, vooral de corticosteroxefden slaan nergens op en dat mijn bloedresultaten afwijkend waren, sommige zelfs verontrustend, blijkt logisch omdat ik pas geprikt ben nadat ik al allerlei intraveneuze medikatie had gekregen. Volgens hen had dit alles maar een doel: geld verdienen. Het ziekenhuis waarvan dr. Servet de eigenaar is balanceert op de rand van een faillissement, waarschijnlijk wordt dit hun laatste seizoen. Ze moeten en willen dus zoveel mogelijk patixebnten opnemen en behandelen. De dokters zijn slecht, niet deskundig.
Shit, heb ik weer. In plaats van eerst even bij mijn aanstaande kollega’s te checken naar welk ziekenhuis ik zal gaan en wat ik zou moeten doen ga ik naar het eerste het beste ziekenhuis en wordt volgepompt met gif. Wanneer ik niet mijn oefeningen ga doen of fysiotherapie krijg zit ik straks wanneer de medikatie stopt in no-time met dezelfde klachten.

Maar goed, wat dan wel klopt is dat ik een fikse anemie heb, wat mijn gebrek aan energie van de laatste maanden wel goed verklaart. Uit de bloeduitslagen bleek ook nog dat mijn bloedsuikerspiegel veel en veel te hoog was. Je hebt diabetes en moet afvallen. Gelukkig waren die hoge bloedsuikers veroorzaakt door de corticosteroxefden die ik op dat moment kreeg. Geen diabetes dus. Maar afvallen moet ik nog steeds, vinden ze.
Enfin, ben weer een hele ervaring rijker. Zeker goed voor mijn werk hier. En, hoe dan ook, met mijn rug gaat het nu weer (even?) goed.

En dan nog even over het aangeboden baantje naar aanleiding van mijn opmerkingen over mijn verblijf; na de controle belandden we bij de personeelsfunctionaris, het hoofd van het eerder genoemde Foreign Patients Department. De man was zeer verbaasd over mijn verhaal, en wist niets van een aanbod om voor hen te komen werken. Ja, hij had mijn aanbevelingen gelezen maar het was overduidelijk dat hij zich hierdoor enorm aangevallen voelde. De dokter die ik had gesproken en die mij het aanbod had gedaan was volgens hem niet in de positie om mensen aan te nemen. Uit alles bleek dat hij er absoluut niets voor voelde mij aan te nemen. Op dat moment vond ik dat nog jammer, vooral ook omdat ik niet bij de arts die ik had gesproken maar bij deze man terecht kwam als gevolg van mijn volstrekte onvermogen om Turks te spreken. Nu ben ik blij, met de informatie die ik nu heb denk ik dat de kans groot was geweest dat ik binnen de kortst mogelijke keren tegen allerlei muren, heilige huisjes en weerstanden aangelopen zou zijn en daar heb ik nu nog even geen zin in.

Donderdag 21 april 2005

De afgelopen dagen heb ik veel gelezen, het houdt mijn brein in elk geval bezig. 5 dagen plat op bed werken niet echt stimulerend en vooral de laatste dag begonnen de gevolgen van de dagenlange onderstimulatie en een lichte vorm van ostracisme me parten te spelen.

Heb het boek van Hillary Rodham Clinton, Mijn Verhaal, uit. Niet echt een gemakkelijk romannetje, vond ik, met ontzettend veel informatie, ontzettend veel namen en feiten. Het heeft mijn beeld van de Amerikaanse politiek weer behoorlijk verhelderd en ik kan niet zeggen dat ik daar blij van wordt. De algemene heldenverering van Amerika als het beloofde land wordt me steeds onbegrijpelijker. Hoe kan het toch zo zijn dat dit land wereldwijd gevolgd wordt als het ideale rolmodel van democratie en vrijheid? Uit het verhaal van Hillary Rodham blijkt wel weer dat het daar toch vooral draait om Macht en Geld en om dat te bereiken wordt schandalig laag-bij-de-grondse en onder-de-gordel-technieken niet geschuwd. Ben benieuwd of zij op termijn zo sterk zal zijn zich kandidaat te stellen voor het presidentsschap en of ze het vol kan houden haar campagne op politieke feiten te blijven houden.

Daarna in een poging mijn Duits wat op te halen een Duitse roman gelezen. Hopelijk werpt het de komende tijd zijn vruchten af.

Ben nu bezig in ‘Algemeen Beschaafd Turks’ van Funda Mxfcjde, ‘een presentatrice, discussieleider, actrice, cabaretixe8re en columniste die vooral bekend is door haar bekroonde hoofdrol in de film Julia’s geheim en door haar rol in televisieseries zoals Vrouwenvleugel, Medisch Centrum West, Zeg ‘ns Aaaa en Hallo Holland.’ Ik had nog nooit van haar gehoord maar ze schrijft boeiend, misschien wel vooral omdat ik zo langzamerhand behoefte heb aan wat meer informatie over de Turkse samenleving en de normen en waarden hier. En zolang ik nog geen Turks kan lezen probeer ik dat dan maar een beetje te halen uit de columns van een in Turkije geboren Nederlandse!

In een van haar columns ‘Het overdenken waard’ schrijft ze het volgende:

Als we in staat zouden zijn om de bevolking van de aarde terug te brengen tot precies 100 inwoners, met al de huidige menselijke verhoudingen, dan zou het ongeveer lijken op wat hier volgt. Op basis van de huidige verhoudingen zouden er zijn:

57 Aziaten.
21 Europeanen.
14 inwoners van Noord- en Zuid-Amerika.
8 inwoners uit Afrika.
52 inwoners van het vrouwelijk geslacht.
48 personen van het mannelijk geslacht.
70 niet blanken.
30 blanken.
70 niet-christenen.
89 heteroseksuelen.
11 homoseksuelen.
6 mensen zouden 59% van alle welvaart bezitten en alle
6 zouden in de Verenigde Staten wonen.
80 zouden huizen in onwaardige woningen.
70 zouden analfabeet zijn.
50 zouden lijden aan ondervoeding.
1 zou nagenoeg dood zijn.
1 zou er op het punt staan geboren te worden.
1 (ja, werkelijk maar 1) zou een hogere opleiding hebben gevolgd.
1 zou een computer bezitten.

Als we onze wereld uit een zo samenhangend perspectief zouden bekijken, blijkt de noodzaak voor acceptatie, begrip en opvoeding overduidelijk.’
(blz. 54,55)

Ik vond het nogal een eye-opener die ik jullie niet wilde onthouden. (En ze heeft er meer, maar die moeten jullie zelf maar in haar boek lezen.)

Dinsdag 19 april 2005

Tijdens een van mijn bezoekjes aan het medisch centrum van dr Ilker vertelde Yixf0it een van de artsen daar dat ik last van mijn rug en een doof gevoel in mijn benen had. Aangezien het niet druk was werd ik meegesleept naar de onderzoekkamer. Na enkele simpele testjes vermoedde deze een hernia maar voor de zekerheid zou ik een CT-scan of MRI moeten laten doen.
Hoewel ik het vermoeden al langer had had ik dit steeds uitgesteld. Maar omdat het de laatste tijd toch steeds meer ging hinderen in mijn dagelijkse dingen besloot ik er nu toch maar eens zekerheid over proberen te krijgen. Na gecheckt te hebben bij de verzekering of dergelijke onderzoeken gedekt werden dus op naar een van de privxe9-ziekenhuizen hier in Bodrum.

xd6zel Bodrum Hastani is een klein ziekenhuis en we melden ons bij de balie voor een afspraak. Geen lange wachtlijsten hier. Ik moet een formulier invullen en er wordt uitgebreid bedenkelijk gedebatteerd over de verzekering (vooral met Yixf0it in het Turks natuurlijk) maar binnen het halve uur zit ik in de spreekkamer van dokter Abdullah Servet. Ws een neuroloog. Hij spreekt gelukkig Duits en ondervraagt en onderzoekt me. Ook zijn vermoeden wijst op een hernia. Om zeker te zijn moet er een CT-scan gedaan worden. We lopen de spreekkamer weer uit en kunnen meteen met een verpleegkundige mee naar de CT ruimte. Er wordt een scan gemaakt en we moeten een half uurtje wachten voor we weer bij dr Servet worden geroepen. Het is rustig op de polikliniek. Dr Servet heeft de resultaten van de CT-scan en vertelt me dat ik een lage hernia heb die zo snel mogelijk behandeld moet worden. Hij neemt me het liefst op, beter voor mij en beter voor hen. Oh, ok. Wat gaat er dan gebeuren?? Hij mompelt iets over medikatie om de zwelling te reduceren, spierverslappers en pijnmedikatie. Daarna mogelijk fysiotherapie. Operatie is voorlopig absoluut nog niet aan de orde.
We lopen zijn spreekkamer weer uit met het verzoek een van de baliemedewerkers te volgen. Voor ik het weet zitten we op de afdeling. Een ruime eenpersoonskamer; een ziekenhuisbed, een nachtkastje en een kleding kast, een ikeaslaapbank en een stoel. Verder hangt er een tv en een ingelijste poster van een schilderij van Van Gogh aan de muur en is er een douche-wc. Een verpleegkundige komt binnen, stelt wat vragen (in het Turks, dus aan Yixf0it) komt vervolgens terug om mijn bloeddruk te meten en vertrekt weer. Yigit vertrekt om spullen te halen. De verpleegkundige komt weer terug met een infuusfles en gebaart me dat ik op bed moet gaan liggen.
Ze brengt het infuus in en vertrekt weer.

Het is inmiddels half 5 en ik vraag me af wat er allemaal gebeurd. Het gaat allemaal wel ontzettend snel. En wat er allemaal gebeurd begrijp ik niet. Daat lig je dan als mondige Nederlander en ‘wetende’ verpleegkundige. Toch mooi monddood ineens patient te wezen.
Yigit komt met mijn spullen en besteld koffie voor me bij de cafetaria, wanneer ze het komen brengen moet je betalen. Oh! Vreemd, maar goed. Waarvoor heb je dat infuus? Ja, geen idee, en ik kan het ook niet vragen want ik spreek geen Turks. Wanneer ik mijn vraag s avonds toch duidelijk kan maken aan een van de verpleegkundigen blijkt er cortison in te zitten. Waarvoor? Moet je morgen aan de dokter vragen.
De dokter komt eind van de middag langs, gaat het al wat beter? Nou ja, lig hier net! Ben nog zo beduusd dat ik ook weinig zinnigs heb te melden. Had er niet echt opgerekend opgenomen te worden. De rest van de avond komt er om de 2 uur een verpleegkundige voor de kontroles, Yigit komt langs en mijn infuus wordt even losgekoppeld zodat we even naar beneden kunnen om te roken. De ANWB alarmacentrale belt om te vragen wat er aan de hand is. Binnen 3 uur na opname, dat is snel.

De volgende ochtend begint de dag om 7 uur met de kontroles. Dezelfde verpleegkundige van de avond ervoor??! Terwijl ik zit te eten komen er 2 mensen in gewone kleding binnen, ze spreken engels, vragen hoe het gaat en of ik wat nodig heb en vertrekken weer. Geen idee wie ze zijn. Om 8 uur komt de dagploeg zich voorstellen. Om 9 uur is de artsenvisite. Dr. Servet besluit me nog een nacht te houden zodat ik nog een infuus met cortison kan krijgen. Hiermee willen ze de zwelling terugbrengen.
Hierna zie ik niemand meer, behalve elke 2 uur een verpleegkundige die snel de kontroles doet. (Ondertussen ontdek ik gelukkig dat ik ook van de afdeling gewoon koffie kan krijgen, er belangrijk voor een cafeinejunk zoals ik).
Het gebrek aan informatie en communicatie begint me na een halve dag al te irriteren. Wanneer ze s middags van de ANWB weer bellen ben ik blij even met iemand over mijn situatie te kunnen praten en de vragen te kunnen stellen die ik hier niet kwijt kan. Een Nederlandse arts blijkt al contact gehad te hebben met de arts hier en te kontroleren of ik wel wordt behandeld via de voor ons gebruikelijke standaarden. Het blijkt een goed ziekenhuis.
Het personeel en de behandelaren zijn professioneel en deskundig maar toch zijn er volgens mij in hun behandeling van buitenlanders wel dingen te verbeteren. Tijdens het seizoen schijnen ze hier nogal wat buitenlandse klanten te hebben en ik stel me zo voor dat een opname hier wel heel vervelend kan zijn wanneer je wordt opgenomen met ernstige en of onduidelijke klachten. Omdat ik geen informatiebrochure vind schrijf ik een voorstel hoe ze hun zorg naar buitenlanders mijn inziens kunnen verbeteren en biedt aan hen hierbij eventueel te helpen. Wanneer ik daarom vraag komt later een van de Engelssprekende personeelsleden langs met een informatie map. Ze legt uit dat ik de eerste buitenlander ben dit seizoen en dat de routine van informatie verstrekking er nog niet helemaal inzit. Mijn voorstel lijkt wat voorbarig wanneer ik de infomap doorlees maar toch..

Aan het eind van de middag komt Servet weer langs. Morgen mag ik naar huis maar moet thuis nog wel 5 dagen plat liggen en medikatie gebruiken. Bovendien zijn mijn bloedwaarden nogal laag en heeft hij de internist erbij geroepen. Die komt even later, met diezelfde Engelssprekende mevrouw die van het Foreign Patients Department blijkt te zijn. De arts spreekt alleen maar Turks en de FDP medewerker treedt op als tolk. Het gaat mij allemaal te snel, heb niet de indruk dat mijn antwoorden op de vragen die gesteld worden goed overkomen. Voor ik het weet zijn ze weg met de mededeling die bij de deur gemaakt wordt dat mijn lage bloedwaarden veroorzaakt worden door mijn vegetarische dieet!!!
De rest van de avond voel ik me vreselijk. Kan bij niemand mijn ontevredenheid over het consult kwijt, sowieso niet praten. Fok me zelf steeds meer op. Tot overmaat van ramp blijft Yigit ook nog weg. Wanneer hij om een uur of 10 belt ben ik zo overstuur dat hij alsnog langs komt. Het is vooral de onduidelijkheid en het niet kunnen communiceren wat me dwars zit. Het gevoel dat er beslist en geregeld wordt zonder dat ik daar in gekend wordt of over mee kan praten.

Ondertussen verbaas ik me ook over de werktijden van iedereen. Voor de verpleegkundigen lijken er maar 2 diensten te zijn en dat blijkt ook te kloppen. De verpleegkundigen werken van 8 tot 18 uur en van 18 tot 8 uur. Ze werken niet zoveel volgens dr Servet, die ik daarnaar vraag, hebben ook veel vrij. Dat zal dan wel maar diensten van 10 en 12 uur, ik vindt het nogal wat. Het lijkt niet zo druk te zijn en ze zijn telkens met zijn 3en maar toch. Naast de verpleegkundigen zijn er schoonmakers en huishoudelijk personeel en is er iemand die de catering doet. De verpleegkundige taken lijken vooral veel medisch technische handelingen te omvatten.

Opdonderdag ochtend is het weer een heel circus. Mijn bloed wordt opnieuw onderzocht, dokter Servet komt langs en ontslaat me, de vrouw van het FDP komt mijn verzekeringspapieren brengen en we bellen met mijn huisarts in NL voor de resultaten van mijn laatste bloedonderzoek daar (die er dus niet blijken te zijn). Ik vertel de FDP medewerker dat mijn indruk is dat ze mijn verhaal niet goed heeft begrepen de dag ervoor en uit haar non-verbale reaktie merk ik dat ik gelijk heb. Wanneer ze later met de internist terugkomt, doet ze alsnog verslag. Ze delen me mee dat ik wat de neuroloog betreft ontslagen ben maar dat de internist me het liefst zou houden voor verder onderzoek. In verband met de verzekering besluiten ze me toch te ontslaan en me verder poliklinisch te behandelen. Krijg voorlopig eerst een recept voor staalpillen mee en het vermoeden blijft dat mijn ernstige bloedarmoede wordt veroorzaakt door mijn dieet.

Ik heb het ondertussen helemaal gehad en ben blij het ziekenhuis te kunnen verlaten. Wanneer ik bij het FDP moet wachten op mijn papieren komen de hoofdverpleegkundige, een verpleegkundige van mijn afdeling en een arts me vragen of ze met me kunnen praten over de suggesties die ik heb geschreven. Ze willen graag van mijn diensten gebruik maken om hun zorg voor buitenlanders te verbeteren. Ik ben verrast, kan me niet herinneren dat in NL enquxeate formulieren zo snel gelezen worden, laat staan dat er zo snel aktie op volgt. Ze zijn echter duidelijk gexefnteresseerd om mij een baan aan te bieden en we spreken af dat ze volgende week kontakt met me op zullen nemen. Ik zal met dr Ilker moeten overleggen of dit te kombineren valt met zijn werk met hem.

Inmiddels lig ik dus mijn laatste dag plat thuis. Morgen een horen wat dr Servet te zeggen heeft. 5 dagen platte bedrust valt niet mee. Gelukkig kon ik me vermaken met een goed boek en zoals nu met het schrijven. Zelfs breien lukt liggend redelijk. Maar ben blij morgen weer in beweging te kunnen komen, weer naar buiten en weer wat aktie.

Wordt vervolgd

Vrijdag 8 april 2005

De afgelopen week is het ‘koud’ hier, overdag als we zon hebben is het buiten nog redelijk voor mijn gevoel, hoewel het dan toch tegen de 20 graden schijnt te zijn, maar ‘savonds en ‘snachts is het koud. Dus is het binnen helemaal koud. De huizen zijn hier gebouwd om de warmte buiten te houden en omdat er geen centrale verwarming is wordt het binnen nu al snel vochtig koud. Dit betekent soms dat ik ‘snachts met een dik fleece vest aan slaap!
Bovendien houden mijn huisgenoten er niet echt van om de gordijnen open te hebben zodat het kleine beetje zon wat door de naar binnengeplaatste ramen kan komen dit ook werkelijk doet. In tegenstelling tot het mooie lenteweer in Nederland moeten wij daar hier dus nog even op wachten.

Heb net naar de begrafenisdienst van de paus gekeken via BBC-World. Toch wel een indrukwekkend gebeuren en ik moet zeggen dat het me tegenvalt dat er niemand van ons koningshuis de moeite heeft genomen ook aanwezig te zijn. Naar wat ik begreep is alleen Harry Potter aanwezig.
Misschien heb ik last van een overdreven gevoel van patriottisme wat de kop weer opsteekt nu ik in het buitenland ben, maar toch.

Ok, en dan nu een poging om de dagelijkse gang van zaken hier een beetje weer te geven. Het is jammer dat ik geen digitale camera heb zodat ik jullie ook via wat foto’s kan laten zien waar ik zit. Zoals ik al vertelde wonen we hier met zijn 3en en is ook Nuri, een vriend van Yigit en Haken veel hier. Hakan is echter bijna 2 weken terug vertrokken naar zijn familie, zijn vader is ernstig ziek. Zijn ouders wonen in Van, aan de oostkant van Turkije, 36 uur rijden van hier of 2 dagen reizen per vliegtuig.
Zijn afwezigheid gaf mij mooi de gelegenheid dit huis wat op te poetsen. En nu dat klaar is heb ik de indruk dat dit voor de eerste keer dat het bewoond wordt is gebeurd. Het geeft mij echter een lekker gevoel, vooral de schone keuken en badkamer/wc! Bovendien gaf dit me wat te doen nu ik nog niet werk.
Vervelen doe ik me overigens absoluut niet. Ik heb al verschillende armbandjes geknoopt, ben begonnen aan een trui waarvan ik de wol al bijna 20 jaar had liggen en ben bezig in het boek van Hillary Rodham Clinton (800 blz.). Daarnaast ben ik begonnen met het naaien (met de hand) van gordijnen ter vervangen van de donkere dingen die hier nu hangen. De dagen vliegen meestal voorbij en tot nu toe kom ik er elke week een keer achter dat we al weer een dag verder zijn dan ik dacht.
De afgelopen week vooral heb ik vooral door mijn schoonmaakwerkzaamheden het gevoel wat meer mijn eigen plekje hier gecrexeberd te hebben. Nu maar hopen dat Hakan daar ook mee kan leven, het levert Yigit nogal wat stress op dat hij in de keuken moet zoeken naar de spullen, hoewel hij nu langzaam begint te wennen.

Afgelopen maandag ben ik mee geweest op de eerste jeepsafari van het seizoen, Yigit is gids. Gelukkig was het ondanks de koude wind een mooie zonnige dag en hoewel ik op bepaalde plekken ook was geweest tijdens onze vakantie hier toch ook weer veel nieuwe dingen gezien.
We hebben gekeken in een steengroeve waar ze flagstones en natuursteen delven. De arbeiders wonen in tenten en de Nederlandse Arbo-wet zou de werkomstandigheden meteen afkeuren. Het meeste werk wordt met de hand gedaan, de soms enorme platen worden met de hand op en van karren getild en de verdiensten zijn laag.
Verder hebben we in een plattelandswoning thee gedronken. In de enige kamer met kachel stond een tv en een raamwerk waarop de vrouwen hun kleden knopen. Via gebarentaal kreeg ik uitlegt hoe ze dit doen. Het fascinerendste vond ik nog dat ze de patronen uit hun hoofd maken.
Daarnaast heb ik de hele dag genoten van het schitterende landschap. Alles is nu zo groen. De mimosa staat in bloei, evenals de lavendel. Is overigens wel verwarrend, al die planten die nu bloeien, want voor mijn gevoel klopt het af en toe niet; klaprozen, lavendel, Oost-Indische kers die tegelijkertijd met de mimosa en de winterjasmijn bloeien. Maar mooi is het wel.
Ben gister zelf aan het zaaien geweest. En wacht intussen op het wortelschieten van de verschillende stekjes die ik onderweg steeds steel. Met een beetje geluk wordt het hier straks een heerlijke bloemenzee.

Het volgende waar ik binnenkort ook zelf aktief aan moet wennen is het verkeer. Hoewel ze hier dezelfde verkeersregels hebben als wij wordt er toch duidelijk anders gereden. Iedereen racet hier maar wat rondt, zo lijkt het. Als ik bij Yigit achter op de scooter zit hou ik soms helemaal mijn hart vast. Hij is niet een van de geduldigste mensen en rijdt zo hard mogelijk van het enen naar het andere punt. Dus halen we dan weer links, dan weer rechts in, stuiteren we stoepen op en af en slalommen we rakelings om de wandelaars heen. Verstand op nul dus maar. Ik heb me tot nu toe zelf nog niet gewaagd aan een ritje. Het zal wel veel gescheld en getoeter opleveren wanneer ik dat wel ga doen.
Afgelopen zaterdagnacht, ik sliep net, werd ik weer wakker van een enorme knal buiten. Er bleek een auto vol gas op het muurtje voor ons huis ingereden. De hele muur plus een halve meter van de dwarsmuur, beiden van een 50 cm dikke beton en natuurstenen muur, lagen in puin. De motorkap was door de vooruit gestoten, de voorbanden lek, kortom een ravage. De chauffeur stapt uit en loopt weg, verdwijnt in het niets. Yigit had inmiddels de politie gebeld en vlak voor dat deze even later aan komen rijden is de chauffeur ook weer terug. Met iemand anders. De theorie is dat hij een nuchtere vriend heeft opgehaald die dan als chauffeur moet optreden want d kans is groot dat degen die werkelijk reed te veel heeft gedronken. Hoe bestaat het anders dat wanneer je op de rechter helft van een rechte straat ineens frontaal aan de linkerkant in een muurtje rijdt. Na een uurtje is de auto weg en de rust wedergekeerd. Het muurtje ligt er nog net zo bij als afgelopen zaterdagnacht, de telefoonpaal staat nog steeds in een hoek van 45 graden. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor dat veranderd.

Verder gaat hier alles zijn gangetje. Moet binnenkort echt serieus met mijn Turks aan de slag want kan er ondanks dat ik het dagelijks veel hoor nog geen touw aan vastknopen. Eerst maar eens beginnen met het instuderen van de woorden voor gebruiksartikelen en etensmiddelen. De supermarkten verschillen qua aanbod niet zo heel erg veel van de onze maar de groente afdeling kost me nog moeite. De verscheidenheid daar is toch minder dan ik gewend ben en ook op de markt vind ik niet alles. Daarnaast liggen er weer veel dingen die ik niet ken of herken. Bruinrode wortels bijvoorbeeld, of radijsjes die zo groot zijn als bietjes. Allerlei kruiden die ik niet herken. Momenteel dragen de amandelbomen vrucht, nooit geweten dat je die met schil en al kunt eten, sommigen gooien de pit er zelfs uit. Tijdens de safari van de week sinaasappels en citroenen geplukt. Deze laatste waren zelfs bijna zoet. Ben benieuwd welke verassingen ik hier nog meer zal tegenkomen.

Dit was het weer even. Zal toch proberen wat meer regelmaat te brengen in mijn updates. Tot later!